Måsar

Me skulle draga på ei strand 
Lesa høgt frå bøker saman
Læra deg å plystra
Dansa saman 
Medan måsar skrik og tek
Noko løynleg frå meg
Eg trudde det var 
Berre ost
Men dei stal deg

Desember

Kvart år gler eg meg til den 1. desember, for då kan eg taka ein liten pustepause frå mine hektiske eksamensførebuingar og pynta til jol her i leilegheita. Levande ljos og ein kopp med rykande gløgg i handa er noko eg verkeleg treng til å overleva tre skriftlege eksamenar utan å verta eit nervevrak.

I mellomtida byrja eg å skriva jolekort til familien og venane mine. Diverre klara eg ikkje å finna ei løysing på korleis ein kan finna tid til alt når ein ikkje har ho,  og difor er det særleg viktig for meg å dukka fram på slutten av året med jolekorta mine og seia «Sorry, det har vore so travelt at eg ikkje hadde tid til noko som helst, men uansett, tenkjer eg på dokker». Det går sikkert greitt.

Det er det fyrste året utan adventskalender. Har eg vorte ei eldgamal dame utan interesse for slike saker eller åt eg altfor mykje sjokolade i det siste? Advent of Code 2017 har redda dagen. Av alle dei programmeringsspråka eg kunne, valde eg å løysa dei to fyrste problema med Scheme og Racket, båe er hovuddialektane til Lisp. Sidan det vert 25 oppgåver å løysa, tykkjest eg at det er lurt å byta programmeringsspråk, det skulle jo vera ganske keisamt å skriva alt i Java eller Python.

Eg har eit klart bilete av kva som må til for at min desember skal vera perfekt og sjølvsagt tenkjer eg mykje på mat. Tradisjonelle jolerettar frå ulike land er noko eg gler meg veldig til. I år vert det Janssons frestelse, Olivier salad, Julskinka, sur- og sennepssild, rotmos, lutefisk og mykje meir. Den store draumen min er å kjøpa fleire pakkar med pinnekjøt og eta det kvar veke, men eg er ikkje vorte galen enno.

Du er eit kjærleiksdikt eg skreiv i natt

Du er eit kjærleiksdikt eg skreiv i natt,
Du er ein snap eg aldri hadde tatt,
Vegvisaran, når eg ikkje finn min veg,
Forsvinn du aldri? Du står rett føre meg

Du er ei pensumbok og vegen min til skole,
Du er eit smil, ei melding og min raude kjole,
Du er ein båt i Oslo hamn, som kastar anker,
Eit menneske eg alltid har i mine tankar.

Supernova

Når alt vert borte og du gløymer meg,
Når Supernova tek ditt hjartans ljos frå deg,
Frå eld og oske skal du plutseleg stiga opp,
Og gje meg det eg ikkje har - eit glimt av håp.

Stranger Things 2

Sjølv om det kan høyrast litt merkeleg ut, kjem eg ikkje i hug dei fleste hendingane i den fyrste sesongen av Stranger Things. Men det var to ting eg var sikker på. Det eine var at eg faktisk lika tv-serien og såg fram til den andre sesongen med glede, og det andre var at brørne Mass og Ross Duffer har klara å skapa noko heilt unikt med å frakta oss attende til 80-talet, den store tida til hockeysveis, arkadespel og Farrah Fawcett spray. Ja, hårsprayen er noko som eksisterte i USA på den tida.

Eg har korkje tid eller lyst til å skriva ein lang spoiler som dekkjer den heile andre sesongen, attåt vil eg ikkje få nokon «hatarar», som ikkje klarar å taka det roleg når dei les spoilerar.

Før eg legg frå meg laptopen, vil eg berre nemna ein bitte liten ting om karakteren hans Joe Keery som har fått den mest positive karakterutviklinga eg nokosinne har sett. Ein treng ikkje å vera med i ein av desse keisame Marvel-filmane for å verta ein helt, det er vel nok å hjelpa ein haug med born å kjempa mot nokre dritskumle hundar. Kven i all verda treng Marvel når me har Steve Harrington?